Het enige oogmerk van je innerlijke dialogen is om je ooit terug te brengen naar de volmaaktheid van dit moment. Als je je fascinatie verliest voor alle verhalen en problemen waarmee het denken je probeert af te leiden dan kan je aandacht zich ontspannen in het NU. En daar is zelden een écht probleem. Problemen bestaan feitelijk alleen maar in ons denken. Wanneer je bent afgestemd op het huidige moment, dan functioneer je op je best; het is alsof er een intelligentie ontwaakt van waaruit je leven zich op een natuurlijke, moeiteloze manier voltrekt. Geen wonder; je hoofd is vrij en beschikbaar voor wat zich op dit moment aan je voordoet. Dit is je natuurlijke staat. Het enige wat deze helderheid in de weg staat zijn de verwarrende, angstvallige verhalen en ideeën waar je denkapparaat je in wil laten geloven. Dit houdt je aandacht gevangen. 
 
Wie ben ik echt?Het meest diepgewortelde idee dat de herkenning van je natuurlijke staat overschaduwt, is het geloof een afgescheiden, beperkt persoon (Ik of ego) te zijn. Maar is dit werkelijk wie je bent? Zou het kunnen dat dit slechts een schijnidentiteit is, gecreëerd door het denken? Ben je werkelijk dat beperkte, geïsoleerde individu? Zou het kunnen dat dit hele ik-bouwsel niet meer is dan een verzameling ideeën en definities over onszelf? Wat blijft erover zonder al deze ideeën? Het IK is in de kern niet meer dan een fundamenteel gevoel van tekort, afgescheidenheid en onzekerheid. Hierdoor verkrampen we. We verliezen het vertrouwen dat we worden gedragen door het leven en sluiten ons zo af voor de natuurlijke intelligentie die we tot onze beschikking hebben. We denken ons door het leven te moeten worstelen door middel van controle, strijd en manipulatie. Steeds maar op zoek naar een toekomstig geluk, een toekomstige bevrijding. 
 
Wat nu, als dit IK-concept niet meer blijkt te zijn dan een denkbeeld, een optische illusie? Dan zou de innerlijke strijd wel eens stil kunnen vallen en staan we oog in oog met onze wezenlijke natuur van stilte en vrijheid.
 
Wanneer we onze werkelijke identiteit herkennen als de stille aanwezigheid in onszelf die ruimte geeft aan alle gedachten, alle gevoelens en sensaties, komt er een einde aan het persoonlijke lijden. De denkmachinerie in het hoofd is niet meer bij machte om ons echt te raken. Het leven lijkt plots een stuk minder zwaar en serieus. In plaats van een worsteling tegen de stroom in wordt het plotseling een geheel verzorgde reis…